هیچ کس به قدر این موجود اشک منو در نیاورده ...

وقتی که یه اشتباه یه انتخاب اجباری همه رو بدبخت میکنه . نسلی رو بدبخت میکنه ... وقتی پدری نداشتنش بهتر از داشتنشه و وجودش فقط به یه نیاز مالی گره خورده ... وقتی خصوصیات مرد ایده آلم اینه که کمتر شباهتی به بابام داشته باشه ... وقتی زنگ در رو میزنه همه به اکراه در رو براش باز میکنن .... وقتی اجازه نفس کشیدن هم ندارم تو غبار وجودش ... وقتی وقتی وقتی ...

دوست دارم راحت شم خدا . اجبار درده ... اجبار از سرناچاری شکنجه است ... دارم نابود میشم خدا ... دوست دارم از پیش شون برم ولی همیشه کابوسی جلو چشمامه که نکنه مثل مامان و بابام بشیم . من تحمل این درد رو دیگه ندارم . تحمل نکبتی بنام پدر رو ندارم .